Οι νεκροί μας ζούνε, όταν δεν τους ξεχνάμε | του Κώστα Αργυράκη «Γεια σου και πάλι γεια σου»! Αυτός ήταν ο χαιρετισμός του μπάρμπα Γιάννη. Το καλημέρα του και το καλησπέρα. Ο ίδιος χαιρετισμός κάθε φορά που τον συναντούσα. Ίδια και η σεβαστή του μορφή, σαν μια Αγιογραφία, που περιδιάβαινε στα σοκάκια του μικρού χωριού, συχνά χωρίς σκοπό. Γέρασε νέοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο ποιητής οφείλει ν’ αποφασίσει συνειδητά με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει | του Παναγιώτη Μηλιώτη Δε θα μπορούσε να υπάρχει πιο εύστοχη ερώτηση από αυτή του Μπρεχτ: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους; Αυτή η διάσημη ερώτηση του μεγάλου μαρξιστή δημιουργού επανέρχεται πιο επίμονα σε εποχές όπου η αγριότητα των εκμεταλλευτών φτάνει στην κορύφωσή της. Ο Μπρεχτ έζησεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι θεματοφύλακες των κύκλων του μαύρου χρήματος και το σύστημα που τους (ανα)παράγει | του Γιάννη Χατζηχρήστου Μία σκέψη ξαναδιαβάζοντας το «αναμένοντας τους βαρβάρους» του Κ. Καβάφη Σχεδόν κάθε μέρα, διαβάζω και ξαναδιαβάζω τι έγραψε εκείνος ο Καραϊβάζ λίγες μέρες πριν τον «φάνε». Δύο τα ερωτήματα που με τριβελίζουν: ♦ Από πούθε έρχεται αυτό το μαύρο χρήμα και πώς μπορείΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το φωτεινό μονοπάτι | του Γιώργου Ηρακλέους Πήρα το φωτεινό μονοπάτι για ν’ αλλάξω ζωή, να βρω τα λουλούδια που θ’ ανθίζουν για πάντα, το πέλαγο που θα ξαναγίνει γαλάζιο και καθάριο σαν το γυαλί! Προχώρησα γεμάτος χαρά, στο μαντίλι μου δυο ρόδα φυλαγμένα τραγουδούσαν ένα τραγούδι για τους οδοιπόρους… Κάποιος, κάποτε, μου είχε πει: «Θα είμαστε μαζί για πάντα»,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στις κορυφές του φωτός | του Τάκη Βαρελά Ας τραβήξουμε τώρα για τις κορυφές μας. Έτσι και αλλιώς, όλες οι πυραμίδες του επάνω και κάτω κόσμου, δικές μάς είναι! Οι τσιμινιέρες και αυτές δικές μας είναι. Καπνίζουν τα τσιγάρα μας και είναι ο καπνός μας βαρύς, όσο και το φορτίο μας. Δικά μας τα τσιγάρα. Δικός μας ο καπνός. ΔικόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η παράσταση | του Γιώργου Μπίμη Ας βρούμε τον δικό μας τρόπο αντίστασης σε αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του «παράσταση» να παίξει. Έχει τα δικά του λόγια να πει, τις δικές του ευθύνες για τις πράξεις του. Τα φώτα άναψαν και χάθηκαν οι σκιές, πέφτει η αυλαία κι όλα γίνονται συνήθεια, μας ζώνουν πόνοιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μπραζίλια | του Μανώλη Λυκάκη Πρόσω ξανά ολοταχώς τραβάμε για Μπραζίλια, των ταξιδιών την ποθητή χώρα των ναυτικών, μπροστά μας απομείνανε ακόμη λίγα μίλια, με κόντρα τους παράξενους καιρούς των τροπικών. Δεν τους ακούς που τραγουδούν με νοτισμένα λόγια, σκυμμένος είσαι συνεχώς σ’ ένα ανοιχτό χαρτί, στοιβάζεις τα φορτία σου, καφέ, καπνό και σόγια, και έχεις μες τους αριθμούς τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στο γέρμα του ήλιου αλέθουν οι μυλόπετρες | της Ζωής Δικταίου Μονομεριάζουν οι χαρές, καλοτυχιά θεμελιωμένη σε φαράγγια και χαράκια ώρα που διασκορπίζεται στα διάσελα η πάχνη, και ξαναδευτερώνει όρκο ο Αποκόρωνας στού αγριμιού το κέρατο και στού φιδιού τη γέννα. Τέλεψε ο άθλος στου παππού το Νοτικό λιοστάσι, Μοίρα μυριόκλωνη μια γέρικη ελιά, αργοζυγιάζεται, στο μισεμό, στο γιαγερμό, στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εμποροραφείον Γεωργίου Τακάκη | της Άννας Τακάκη Τα μάτια της ψυχής μου εκεί πάνω ακόμη εστιάζουνε. Στη μεταλλική ταμπέλα πάνω από την είσοδο: «Εμποροραφείον Γεωργίου Τακάκη». Μεγάλωσα κι εκεί. Με τις καρούλες, τους πήχες, τα ψαλίδια, τα υφάσματα, τα έτοιμα ανδρικά ενδύματα. Με τον πατέρα να έχει μόνιμα το μέτρο κρεμασμένο στο λαιμό του, και με την καρφιτσοθήκη στο μπράτσοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
