Τα μπαν στο πνεύμα του Αριστοφάνη από κάτι παράγκες | του Γιάννη Χατζηχρήστου (κάτι σαν χρονογράφημα για μια εποχή που τελειώνει) Ήταν μια εποχή που ζούσαμε στο «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» του νεοφιλελέ εκσυγχρονισμού. Εποχή παχιών αγελάδων από τα πακέτα της Ένωσης, που λάδωσαν το αντεράκι μας, μπας και μπορέσουμε να προσαρμοστούμε τότε στα δεδομένα της, αυτά που τέθηκαν ωςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η φάλαινα | της Μαρίας Σταυρίδου Μπουκωμένο το στόμα, πνιγμένο στο αίμα. Παλεύω να χώσω μέσα του κάθε λέξη που χαρίσεις… κάθε σκέψη που ορίζεις. Μπουκιές ανήθικες… λεηλατημένες, μαγειρεμένες στο πιο πικρό κρασί. Η συνταγή απλή, πρόσθεσε δυόσμο, ψεύτικους όρκους κι έναν ψιλοκομμένο μπαγιάτικο πόθο που απόμεινε ξινισμένος στο κομό. Σερβιρισμένες μόνο για μένα, από έναν απογοητευμένο ναυαγό από ένανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τρόμος και εξουσία | του Πάνου Ξηρουχάκη Τι είναι ο τρόμος; Είναι η ακραία μορφή φόβου. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που προκαλείται από μια απειλή. Είναι μία φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού που κάνει τα ζώα είτε να κινηθούν γρήγορα μακριά από τον τόπο της απειλής ή , αναλόγως με την περίπτωση,τα προετοιμάζει για να μείνουν και να αντιμετωπίσουν-πολεμήσουν τονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η εξορία | του Γιώργου Ηρακλέους Δεν έχουμε ψωμί ούτε νερό, δεν έχουμε τσιγάρο ούτε εφημερίδες, δε γίνεται να ερμηνέψεις τη μνήμη, όταν τριγυρνάει μοναχή, μαυροντυμένη, με ένα σβηστό φανάρι στο χέρι, στα άφεγγα και σκοτεινά του κόσμου, στα σιδερένια κλαδιά του… Ετούτη η εξορία πιο βαριά, χωρίς συντρόφους, δίχως τιμονιέρη σου δίνει να πιεις το αίμα σου πικρό σανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλλες πορείες | του Μανώλη Λυκάκη Φόρεσε το αγνό σου μεσοφόρι, κοιμήσου, μη θυμάσαι τα καράβια και το φεγγάρι το χρυσό του Κονιράγια,* που το κοιτούσαμε στην πλώρη. Δεν στρέφει η δική μας η προπέλα, θάμπωσε και το παλινώριο,* βουνό η απόσταση πελώριο, της Τοcopilla* πιο κοντά ’ναι τα μπορντέλα. Έπαψα να πιστεύω πια στο χθες, άλλο μη μετράς μέρεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αυτός, εκείνος και ο άλλος και πάντα το παράλογο | του Γιώργου Γωνιανάκη Δεν είναι κρίμα κι άδικο… ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ – Αυτός απέμεινε φτωχός και πλέον πεταμένος ίδιος με απόρριμμα στου κάδου τ’ άδειο στόμα. – Κανένα πρόβλημα, δικό του πρόβλημα. – Εκείνος ήταν νέος όταν σε μια στροφή δεν έστριψε παρέκαμψε την ύπαρξη χωρίς αλάρμ και σήμανση. – ΑςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η άνοιξη στην ποίηση | της Άννας Τακάκη Η ποίηση είναι μία από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες μορφές της τέχνης του λόγου, που έχει τους εραστές της. Τόσο αυτούς που τη γράφουν, όσο και εκείνους που τη διαβάζουν κι άλλους που τους αρέσει να την ακούν είτε μέσα από τα τραγούδια είτε από απαγγελίες και θεατρικά έργα. ΓιατίΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μιλώ… | του Άρη Ταστάνη Θα σου μιλήσω τώρα, για παιδιά που η αγάπη κι η στοργή, ατμός κύλησε απ’ τις τρύπιες τσέπες τους… Τα φτερά τους είναι κολλημένα με λαθραίο μαστίχι. Γι’ αυτό ποτέ δεν θ’ ανέβουν στο ιπτάμενο τρενάκι. Ούτε ποδόσφαιρο θα παίξουν στην αλάνα της γειτονιάς. Δεν θα μαζέψουν φλισκούνι και μανιτάρια στις ράχες του Υμηττού.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άργησες, η χαρά καταγγέλλει τη μέρα | της Ζωής Δικταίου Είχαν επιστρέψει τα χελιδόνια, λασπωμένη η ακτή, έρημη ένα πέταγμα φυγής ονειρεύεσαι κρατάς την πίκρα για το τέλος σε προδίδει, η ταραχή της φλέβας στο λαιμό. Με τη λάμψη του περασμένου καιρού κάτω από τη χρυσαφένια σκόνη στα βλέφαρα, η αλήθεια ταξιδεύει με τα σύννεφα αλλού παραστρατημένοι ίσκιοι στην ομίχλη. Νιώθεις αυτόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
