Λούζεις με, χτενίζεις με, κατέχω ποια’ναι η μάνα μου | της Άννας Τακάκη Δυο αδερφίδες ήτονε όλες κι όλες, καλαναθρεμμένες, γνωστικές κι αγαπημένες. Η Αριάδνη και η Φιλαρέτη. Η μια παντρεύτηκε και παίδιωσε. Κοπέλια να θες με το σωρό. Το ένατο το’χε στη κοιλιά τζη. Η άλλη, η Φιλαρέτη, παρ’ όλο που’τονε μορφονιά, ήργησε να παντρευτεί, γιατί λέει «όποιος διαλέγειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σημεία των καιρών… | του Αντώνη Κουκλινού . Το μέλλον είναι σήμερο, σαν το τροχό τση τύχης, να βρείς δουλειά, να παντρευτείς, στσι χίλιες θα πετύχεις. Και που κοντώ θα βρείς δουλειά, τη σήμερον ημέρα, που σε κακοπλερώνουνε και δε ντα βγάνεις πέρα. Μα πάλι και να κάθεσαι και να κοπροσκυλιάζεις, θα πάει τζάμπα η ζωή, το χρόνο να ξοδιάζεις.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η αναφορά μου στον Νίκο Καζαντζάκη | της Άννας Τακάκη . ΔΩΣΕ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ σου το σκήπτρο το ιερό και μίλα με τα πατρογονικά σου λόγια. Οι λέξεις είναι πνεύματα, πολλά πνεύματα που αιωρούνται γύρω σου και εκλιπαρούν τη γέννησή τους. Οι λέξεις είναι τα σαθρά κύτταρα των προγόνων σου που λαχταρούν τη νέα ζωή. Ο λόγος σου είναι οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Σωτηρία μας | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Γλυκό ψωμί ζυμώνουμε στης θάλασσας την αγκαλιά κι ύστερα μοιραζόμαστε τ’ αγώνα τα φιλιά. Πικρή ζωή, μουντή χαρά αίμα στο μνήμα στάζει. Το χρέος μας το κάναμε: Ποια μάνα αναστενάζει; Γλυκιά ζωή σε φάγαμε στο χώμα, σε πλατείες σαν το κεράκι λιώσαμε σόλες σ’ αφετηρίες. Πικρή ζωή στα σύρματα σε δρόμους κι ανηφόρες,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τσε Γκεβάρα | Γιώργος Μπίμης – Εύα Φάμπα – Παρασκευάς Θεοδωράκης . ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ Στα μάτια σου γεννήθηκε της λευτεριάς το βλέμμα Κι ένας θυμός για τ’ άδικο, το ξοδεμένο αίμα Νιάτα στο κύμα κι άνεμος τα ζωντανά σου στήθια Κάμπος που θάλλει ο έρωτας, Χώμα που ανθεί η αλήθεια. Στον παιδεμένο σου λαό το κήρυγμά σου μπόρα Φτάνει στηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η θάλασσα μέσα μου | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη . Μαζί σου ταξίδεψα σε κόσμους άγνωστους και σκοτεινούς. Σε κόσμους ποθητούς κι ονειρεμένους. Δεν ονειρεύτηκα, είναι η αλήθεια, μακριά. Ούτε φαντάστηκα τους σπόρους του έρωτά μας. Ίσως, λέω, ίσως δεν μου πρόσφερες ποτέ συναισθηματική ασφάλεια. Δεν μου ‘δωσες τη σιγουριά που τόσο πεθυμούσα. Φοβόσουν, είναι η αλήθεια, τη θάλασσα. Γεύτηκες λίγοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τέσσερα ποιήματα του Μενέλαου Λουντέμη [Απὸ τὴ συλλογή: «Κάτω Ἀπὸ Τὰ Κάστρα Τῆς Ἐλπίδας»] . Ἐρωτικὸ κάλεσμα Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια. Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές. Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος. Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά. Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γιατί να με κατηγορήσετε; | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Όρμισα στα κύματα και τις κορφές. Αφέθηκα στο πέλαγος της αγκαλιάς του. Ακροβάτησα στις βουνοπλαγιές του ΕΙΝΑΙ μου. Δεν φοβήθηκα τα θαλάσσια τέρατα ούτε τα απόκρημνα γκρεμνά… Ήξερα τι θα αντιμετωπίσω! Μέτρησα σωστά τα εμπόδια στο δρόμο μου. Στη δίνη των ανεμοστρόβιλων κράτησα σταθερά το πηδάλιο. Αυτό ήταν το όπλο μου. ΣυχνόπαιζαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο υιός και ο ιός | της Ιφιγένειας Μανουρά . Ως γνωστόν ο Αλέξης είναι ένα εξαιρετικό παιδί άνευ ελαττωμάτων. Όσο μπορεί μια πέρδικα να δει τα ελαττώματα του τέκνου της, που γι’ αυτήν είναι το καλύτερο πουλί, το εξυπνότερο, το τελειότερο και το ομορφότερο, άλλο τόσο και η μάνα του Αλέξη μπορεί να δει τα ελαττώματά του. Το μοναδικό…ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
