Πολιτική με βίαια μέσα, του Δημήτρη Περυσινάκη Ακούω τύμπανα πολέμου, όρνια απειλητικά. Ώρα την ώρα περιμένουν να μακελέψουν το ντουνιά. Είναι συμφέροντα στη μέση που δεν τα βάνει ανθρώπου νους και η ζωή πάει πεσκέσι σε πλουτοκράτες λιγοστούς. Δεν έχουν τέλος οι πολέμοι από τους καπιταλιστές. Στο αίμα είναι βουτηγμένοι ιμπεριαλιστές – ληστές. Πυραύλους, τάκνς, αεροπλάνα, χρυσοπληρώνουν οι λαοί. ΣύντροφεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το νευρόσπασμα, του Αντώνη Κουκλινού Νευρικός από μικιό κοπέλι… Φαίνεται πως επόρισε νευριασμένο, από τη κοιλιά τση μάνας του. Οσά ντο νευρικό κουλούκι απου μοντέρνει να σε δακάσει απ’ τ’ ατζί εκειά που σαλεύγεις στη στράτα, ήτονε από ξαρχής. Μυγιάγγιχτος, μπροσάφορμος και κουρκουζάνης. Μνιά κουβέντα να πεις και καταλάβει πως το νε μοτσέρνεις, θα σου χυθεί ντελόγω. Σε ότι διαολιάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο πόλεμός τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους αντιπολεμικό ποίημα του Μπέρτολντ Μπρεχτ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ (Απόσπασμα) ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος: έχουνε κιόλας φάει. Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο χωρίς να έχουνε δοκιµάσει κρέας της προκοπής. Πώς ν᾿ αναρωτηθούν πούθ᾽ έρχονται και πού πηγαίνουν; Είναι, τα όμορφα δειλινά, τόσοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ένα ντεπόν! της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Ξύπνησε αξημέρωτα. Από το βράδυ είχε πονοκέφαλο και νόμιζε η αφελης, πως αν κοιμηθεί, θα της περάσει. Αμ δε! Όσο διάβαινε ο χρόνος, τόσο δυνάμωνε κι ο πονοκέφαλος της! Ήταν κι αυτή η παγωμάρα του υπέρδιπλου κρεβατιού που είχε αγοράσει με τον «πρώην» της, που της τριβέλιζε τα σωθικά. Όχι, δεν είχε μετανιώσει με τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα σοφά λόγια των γιαγιάδων μιας άλλης εποχής, γράφει η Άννα Τακάκη Τα ζήσαμε, τα ακούσαμε, τα μάθαμε από τα ίδια τα βιώματά τους. Κι αν ήταν ακόμη εδώ η γιαγιά μας θα μας έλεγε: -Εμείς παιδί μου δεν την εφοβούμαστε τη δουλειά, μούδε τσι κακουχές και τσ’ άγριες νύχτες εφοβούμαστε οντέ νυχτοπορπατούσαμε να πάμε στο μετόχι. Δεν εφοβούμαστε μούδεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ένα ακόμη μάθημα, της Ιφιγένειας Μανουρά Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια, μου αρέσει να έχω μια τάξη στη ζωή μου και να μην είμαι χύμα. Με αυτό τον τρόπο είδα ότι εξοικονομώ χρόνο, χρήμα -σπάνιο είδος στις μέρες μας- και είμαι λιγότερο αγχωμένη. Παλιά χρόνια ήμουνα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Από βραδύς λοιπόν μια που έχω βάλει τη ζωή μουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
120 χρόνια από τη γέννησης της αγαπημένης και παραγνωρισμένης ποιήτριας Σαν σήμερα γεννήθηκε πριν από 120 χρόνια μια νέα γυναίκα εκπληκτικής ακτινοβολίας και ομορφιάς, μποέμ και καλλιεργημένη, με σπάνια ευαισθησία και ποιητική ιδιοσυγκρασία, ζει στα νεορομαντικά χρόνια του Μεσοπολέμου, παραδομένη στον έρωτα και στον θάνατο, εκστατικά, μοιραία, τραγικά. Ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του ’20, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κόκκινο φεγγάρι, της Ανθής Παρασκευοπούλου Χορεύει, το κόκκινο φεγγάρι,. στο μπαλκόνι μου απόψε Χόρεψε μαζί μου κόκκινο φεγγάρι Νιώσε τη θλίψη μου στην σκοτεινιά των άκρων σου Οι ώρες της απουσίας σου με πικραίνουν. Στάζει από έρωτα το κόκκινο φεγγάρι. Ψωμί, ιδρώτας, εκλείψεις μοναξιάς, στο μεσουράνημα του κόκκινου φεγγαριού. Χορδή η λύπη μου, στη δύναμη του τόξου του. Στάζει απόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ευγένιος Ποτιέ, ο επαναστάτης ποιητής της Παρισινής Κομμούνας Γνωστή σε όλους η εικόνα. Οι αριστερές γροθιές ψηλά, οι κόκκινες σημαίες ψηλά να ανεμίζουν στον αέρα της επανάστασης. Τα πρόσωπα σφιγμένα, τα μάτια που πετούν φλόγες, τα στήθη που φουσκώνουν και τα χείλη που τραγουδούν: Εμπρός της γης οι κολασμένοι Της πείνας σκλάβοι εμπρός-εμπρός Το δίκιο απ’ τον κρατήρα βγαίνει ΣαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
