Τα ζάρια | του Γιώργου Ηρακλέους Αγάπη με τα ωραία μάτια, δεν κοιτάζεις πουθενά, λές και δεν έχεις βλέμα, μόνο γλιστράς από σώμα σε άλλο σώμα, γυρνάς από ψυχή σε άλλη ψυχή, φωλιάζεις για λίγο, κι ύστερα φεύγεις, γίνεσαι καπνός… Κι εμείς, χωρίς αγάπη, πιο φτωχοί και από τη φτώχεια, κρυβόμαστε σε ξεθωριασμένα ονόματα, αγγίζουμε τη κορυφή της δυστυχίας! ΠοιοίΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Καταζητούμενος | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Σμιλεύει ο πόθος τη σκουριά, στου χρόνου τη λεπίδα, κι η κάθε σκέψη ακροβατεί στον ήχο της σιωπής, θαρρείς ρινίσματα χαλκού, στης μοίρας τη ρυτίδα, οι λέξεις μοιάζουν της καρδιάς, π’ αρνήθηκες να πεις… Υμνείς, μ’ απίστευτη ανοχή, περίσσια καλοσύνη, αυτή την άγια υπομονή, στης λήθης το γκρεμό παραπατώντας, προσδοκείς να βρει η ψυχήΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Δώσ’ μου λίγο χρόνο να περάσω τη θάλασσα | της Άννας Τακάκη Θα σε βρω ξανά στα φτερά των γλάρων, που αφήσαμε σ’ εκείνο τα’ ακρωτήρι. Στις πατημασιές της άμμου που δε σβήνει το κύμα μήτε ο χρόνος. Θα σε βρω ξανά στο βραχονήσι της αρμύρας που σ’ έχει ριζώσει η μοναξιά σου. Δώσ’ μου λίγο χρόνο να περάσω τηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μανουσομαρία, στα χέρια το πρόσφορο και το μεγάλο ξόδι στην ψυχή | της Ζωής Δικταίου Κατάμονη μα όχι λησμονημένη στην κορφή στην Κεφάλα. Κοιτάς στα περασμένα. Μέσα από ένα θαμπό γυαλί ψάχνεις το Λασίθι που αγάπησες, το Λασίθι στην ψίχα της ψυχής σου μια κλωστή κόκκινη, τυλιγμένη στην λαθρακιασμένη ανέμη της Κοκολίνας. Με την όραση πολιορκείς τα κοντινά και ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το δώρο του στρατιώτη στη γυναίκα του | του Μπέρτολτ Μπρεχτ Και τι έστειλε ο φαντάρος στη γυναίκα του Απ’ την παλιά πρωτεύουσα την Πράγα; Από την Πράγα της έστειλε ψηλά μποτίνια, Ένα χαιρετισμό και τα ψηλά μποτίνια Αυτό της έστειλε δώρο από την Πράγα. Και τι έστειλε ο φαντάρος στη γυναίκα του Απ’ τη Βαρσοβία και τις όχθες τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι καλημέρες τση καρδιάς | του Αντώνη Κουκλινού Εποκατάστεσε τα ζούμπερα, ήκαμε τη λάτρα του σπιθιού τζη, ελαντούρισε την αυλή, επότισε τσι βγιόλες κι εδά ήρθενε η γ’ ώρα του πλεχτού. Λεβεντογυναίκα στα νιάτα τζη, μα κι ακόμη κι ας κοντοσιμώνει τα εβδομήντα πέντε. Νοικοκερά απού δε μπαν’ άλλα, χρυσοχέρα και γλυκομίλητη γυναίκα. Δεν αφέγγει καλά και καθεκλώνει μπροστά στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σήμα κινδύνου | του Γιώργου Ηρακλέους Διψάνε οι μέρες για νερό, μπαίνω στο σκοτεινό τρένο της φυγής, μεγαλώνουνε τα χάσματα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή… Ετούτη η προσφυγιά σέρνεται μέσα μας, δειπνούμε τις αμαρτίες των γονιών μας και των συνανθρώπων τα κρίματα… Βαλσαμωμένη ζωή, τα σώματα των εφήβων μαρμαρωμένα, άψυχα αγάλματα. Το τρένο της φυγής σταματάει στην κοιλάδα τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στον πόλεμο | του Γιώργου Μπίμη Μέσα στη μάχη, στον καπνό και στη φωτιά Μεταξωτό μου χάρισες μαντίλι Κι εγώ σ΄ ένα χαράκωμα μ΄ ένα σουγιά, Στην πέτρα χάραξα τα κόκκινά σου χείλη… Ξανθό φεγγάρι που ξυπνάς την ξαστεριά Φέξε στη στράτα μου τον πόνο να νικήσω, Να πολεμήσω με της νύχτας τα θεριά, Μια λευτεριά στον κόσμο ναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πέντε ποιήματα του Γουόλτ Γουίτμαν ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ Όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, το πρώτο βήμα μου ’δωσε τόση χαρά, Η απλή επίγνωση της πραγματικότητας, αυτές οι μορφές, η δύναμη της κίνησης, Το πιο κοινό έντομο ή ζώο, οι αισθήσεις, η όραση, ο έρωτας, Το πρώτο βήμα λοιπόν με γέμισε με τέτοιο δέος και μου ’δωσε τόση χαρά,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
