Κόκκινες βροχές | του Βασίλη Κανιάρη Κόκκινες βροχές έρχονται τις νύχτες πέφτουν στην Αθήνα κόκκινες βροχές θάλασσα και χώμα γέμισε ο αέρας θάλασσα και χώμα φέρνουν οι βροχές. Άνεμοι υγροί πάνω από το κύμα φέρνουν στην Ελλάδα τις περγαμηνές σαν πουλιά που ΄φύγαν και γυρίζουν πίσω οι παλιές οι μέρες οι Αλεξανδρινές. Σ΄ έπιασα να κλαις κάποιο μεσημέρι μ΄ ανοιχτάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παραλογή | του Γιώργου Γωνιανάκη Κοίτα· άμα κάμεις κίνημα μην έρθεις μοναχός σου… ΜΟΙΡΟΛΟΙ Εδώ: Νεκροθάφτες με χάχανα φτυαρίζουν Ιερείς τη μνήμη βεβηλώνουν βλαστημώντας Καντηλανάφτες ρίχνουν κατάρες και ρουχάλες. Πέρα, στο θόλο τ’ ουρανού ηχούν βροντές καμπάνες, μαυροντυμένα σύννεφα συνάζονται – Είναι οι συγγενείς κι οι φίλοι π’ όρκο να δώσουν πρέπει στου ήλιου τον ιδρώτα στων αστεριών το δάκρυΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τελευταίο γράμμα | του Μανώλη Λυκάκη Στο πόρτο με περίμενε πια το στερνό σου γράμμα, μου γράφεις πως είσαι καλά και πως με περιμένεις, μου μπήγεις μέσα μου βαθιά ενός σπαθιού τη λάμα, μα σ’ απαντώ ωσάν να ζεις και γράμμα μου προσμένεις: Πώς να ριχτώ στη θάλασσα, πως να γυρίσω πίσω, καταμεσής του πέλαγους με βρήκε ο χαμός σου,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ήθος, η αναρχία της φύσης | της Ζωής Δικταίου Περάσαμε τις συμπληγάδες ελπίδας και ευτυχίας, τους ανόητους γλυκασμούς των όρκων, τις εγγενείς πλάνες του έρωτα, λύσαμε τα ξάρτια της προδοσίας διαγράφοντας ανωφέλευτα λόγια, παλιά όνειρα, τυπικές εορτές, «τα λεπτά μας αισθήματα», είδωλα, βλάσφημες οθόνες, με την επίγνωση της φθοράς φτάσαμε επιτέλους χωριστά εδώ, για να ξανασυναντηθούμε χαμένοι άγγελοι παιδιά τηςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα ντολμαδόφυλλα και τα λοιπά γεγονότα | της Ιφιγένειας Μανουρά Τη μια εκείνη την άλλη εγώ, δεν μας βόλευε να πάμε για ντολμαδόφυλλα. Προχθές επιτέλους αποφασίσαμε εγώ με την αδελφή μου την Πανωραία να πάμε, να μαζώξουμε και να τα συντηρήσουμε, για να φτιάχνουμε ντολμαδάκια. Φτάνουμε στο αμπέλι της, αλλά ίντα ήτανε αυτό που αντικρίσαμε με την πρώτη ματιά!!! ΤόσουσάςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η γάτα | του Βασίλη Φυτσιλή Εκείνους τους τελευταίους μήνες του 1949, στα βουνά των Αγράφων βασίλευε παντού ερημιά και αγριότητα. Μετά την πτώση του Γράμμου, στα τέλη Αυγούστου, η κατάσταση για τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού είχε γίνει απελπιστική. Οι δυνάμεις του Αρχηγείου της Νότιας Ελλάδας, αποδεκατισμένες και χωρίς καμιά σύνδεση με το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, αντιμετώπιζαν τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Που καιρός για έρωτα! | του Δανιήλ Τσιορμπατζή Οι τάσεις στην κοινωνία μας δεν μπορεί να είναι αυθόρμητες, όταν προκαθορίζονται κι ελέγχονται σαν συμπεριφορές, από τον βασικό ιστό που τις συνδέει, την ίδια την εξουσία. Η κεφαλαιοκρατία κατάφερε να θεωρείται απαραίτητη, να καλλιεργεί το αίσθημα ότι είναι αναντικατάστατη, κι ότι χωρίς αυτήν οι ζωές των ανθρώπων θα ήταν σε κίνδυνο!ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Όλα του γάμου δύσκολα κι η νύφη αγαστρωμένη | της Άννας Τακάκη Γάμου χαρές είχανε στο σπίτι του Σπυρίδο και τση Θεοκλείας. Επαντρεύγανε τον Μιλτιάδη ντως, ένα γεροντοπαλίκαρο μέχρι οψές, απού η μια του μύριζε κι η άλλη του εβρώμιε. Τάξε, ιδιότροπος ήτονε και πολλά απαιτητικός με τσι γυναίκες, μα η μέλλουσα κερά ντου εκάτεχε να τονε βάλει στη «βράκαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αναλφάβητοι του ονείρου, ναι | της Ζωής Δικταίου Ασήμι και φίλντισι στα χέρια ανταύγειες, στην κόψη της αυγής, λευκά φύλλα ξεδιπλώνει η μοίρα σφραγίζοντας ζωή και δώρα. Αρχέτυπα ουράνια. Μη φοβηθείς τα σημάδια και το ανέλπιστο κάλεσμα, έχει σβήσει η κατάρα της προδοσίας, έχει εξαντληθεί και ο ψίθυρος. Ιερός μένει ο άνεμος να γράφει προσευχές στην πέτρα. Νύχτα, οι αναμνήσεις,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
