Η γυναίκα με τ’ ασημένια μάτια | της Άννας Τακάκη Η θάλασσα του δειλινού σκεπάζει τα γυμνά της πόδια. Ο ουρανός γέρνει το τελευταίο του φως μέσα στα θλιμμένα μάτια της. Σαν υγρή οπτασία η γυναίκα κοιτάζει τον πελαγίσιο ορίζοντα καθώς αγαληνά κουρνιάζει στη φωλιά της νύχτας. Τότε τα μεγάλα μαύρα της μάτια παίρνουν ένα χρώμα ασημί. Δεν έχει φεγγάρι.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Βογκήστε μαζί μας | του Μενέλαου Λουντέμη Βογκήστε μαζί μας. Γιατί εμείς είμαστε λίγοι κι είναι πολλοί κείνοι που μας κάνουν να βογκούμε. Φωνάξτε μαζί μας γιατί η φωνή μας είναι μικρή και δε φτάνει ως τις φάρμες της Καλιφόρνιας όπου το μπαμπάκι είναι μπόλικο για να βουλώσουν τ’ αυτιά τους. Εμείς… –το ’πε κι ο Μακρυγιάννης– «ο θεός μαςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το άδικο | του Αντώνη Κουκλινού Νοικοκερά και μερακλίνα η Ζουμπουλιά… Το στεροβύζι από τσι τέσσερεις τσούπρες του μπάρμπα Μηνά του μακαρίτη. Όσο ήζενε η μάνα τζη, δεν ήκανε άλλο πράμα μόνο να τσ’ αρμηνεύγει. Το πλεχτό, το αργαστήρι και το μαγεργιό. Οι τρεις αδερφάδες τση εξενοπαντρευτήκανε ογλήγορα και επόμεινε η Ζουμπουλιά να γεροντοκομίσει τσι γονέους τση, ’σάμε που φύγανεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η φάλαινα | της Μαρίας Σταυρίδου Μπουκωμένο το στόμα, πνιγμένο στο αίμα. Παλεύω να χώσω μέσα του κάθε λέξη που χαρίσεις… κάθε σκέψη που ορίζεις. Μπουκιές ανήθικες… λεηλατημένες, μαγειρεμένες στο πιο πικρό κρασί. Η συνταγή απλή, πρόσθεσε δυόσμο, ψεύτικους όρκους κι έναν ψιλοκομμένο μπαγιάτικο πόθο που απόμεινε ξινισμένος στο κομό. Σερβιρισμένες μόνο για μένα, από έναν απογοητευμένο ναυαγό από ένανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η εξορία | του Γιώργου Ηρακλέους Δεν έχουμε ψωμί ούτε νερό, δεν έχουμε τσιγάρο ούτε εφημερίδες, δε γίνεται να ερμηνέψεις τη μνήμη, όταν τριγυρνάει μοναχή, μαυροντυμένη, με ένα σβηστό φανάρι στο χέρι, στα άφεγγα και σκοτεινά του κόσμου, στα σιδερένια κλαδιά του… Ετούτη η εξορία πιο βαριά, χωρίς συντρόφους, δίχως τιμονιέρη σου δίνει να πιεις το αίμα σου πικρό σανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλλες πορείες | του Μανώλη Λυκάκη Φόρεσε το αγνό σου μεσοφόρι, κοιμήσου, μη θυμάσαι τα καράβια και το φεγγάρι το χρυσό του Κονιράγια,* που το κοιτούσαμε στην πλώρη. Δεν στρέφει η δική μας η προπέλα, θάμπωσε και το παλινώριο,* βουνό η απόσταση πελώριο, της Τοcopilla* πιο κοντά ’ναι τα μπορντέλα. Έπαψα να πιστεύω πια στο χθες, άλλο μη μετράς μέρεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αυτός, εκείνος και ο άλλος και πάντα το παράλογο | του Γιώργου Γωνιανάκη Δεν είναι κρίμα κι άδικο… ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ – Αυτός απέμεινε φτωχός και πλέον πεταμένος ίδιος με απόρριμμα στου κάδου τ’ άδειο στόμα. – Κανένα πρόβλημα, δικό του πρόβλημα. – Εκείνος ήταν νέος όταν σε μια στροφή δεν έστριψε παρέκαμψε την ύπαρξη χωρίς αλάρμ και σήμανση. – ΑςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η άνοιξη στην ποίηση | της Άννας Τακάκη Η ποίηση είναι μία από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες μορφές της τέχνης του λόγου, που έχει τους εραστές της. Τόσο αυτούς που τη γράφουν, όσο και εκείνους που τη διαβάζουν κι άλλους που τους αρέσει να την ακούν είτε μέσα από τα τραγούδια είτε από απαγγελίες και θεατρικά έργα. ΓιατίΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μιλώ… | του Άρη Ταστάνη Θα σου μιλήσω τώρα, για παιδιά που η αγάπη κι η στοργή, ατμός κύλησε απ’ τις τρύπιες τσέπες τους… Τα φτερά τους είναι κολλημένα με λαθραίο μαστίχι. Γι’ αυτό ποτέ δεν θ’ ανέβουν στο ιπτάμενο τρενάκι. Ούτε ποδόσφαιρο θα παίξουν στην αλάνα της γειτονιάς. Δεν θα μαζέψουν φλισκούνι και μανιτάρια στις ράχες του Υμηττού.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
