Κι όμως είναι Χριστούγεννα | του Γιώργου Κακουλίδη 1.Χριστούγεννα των φυλακισμένων. Μακριά από όλους και όλα, κι ας βρίσκονται στην καρδιά του Κορυδαλλού. Κόσμος πολύς περνά απ’ έξω και δεν γυρίζει ούτε να δει ούτε ν’ ακούσει τις φωνές τους. 2.Χριστούγεννα των μικρών παιδιών που παίζουν με το θάνατο εξαιτίας της αρρώστιας. Το θείο βρέφος γεννιέται μέσα τους. Το θαυμάσιοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Χριστουγεννιάτικα | του Τάσου Αυγερινού Χριστούγεννα Ξημέρωσαν Χριστούγεννα μα εγώ γιορτή δεν κάνω, ογδόντα «ευρώ» μου ζήταγαν για ν’ αγοράσω διάνο και άλλα τόσα οι αισχροί για μελομακαρόνια κι άντε να πάρω τίποτε, που ‘μαι ταπί από χρόνια. * * * Ήρθαν λοιπόν Χριστούγεννα , χωρίς γλυκά και γάλο, γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα, παιδιά, να τ’… αναβάλλω, θα ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Χριστούγεννα στο στρατιωτικό νεκροταφείο | της Ζωής Δικταίου Ξεροβόρι του χειμώνα, μια ανάσα τα σύνορα, ησυχία, καρδιά βαρύθυμη, καπνίζουν οι ψηλές καμινάδες στη μικρή πολιτεία, στην πάνω πλατεία χιλιάδες λαμπιόνια, τ’ αδέσποτα πήραν σβάρνα το Βλαχομαχαλά, μακριά από την παραξενιά του κόσμου στο χάνι του Μικρούλη δυο τριαντάφυλλα χαρίζουν χρώμα κι αγκάθια. Διανυκτερεύει η αφή στο ρόπτρο μια πνοή σεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σαν ξεχάσεις χάθηκες! | του Τάκη Βαρελά Μη μου μιλάς για τα παλιά! Δεν θέλω να θυμάμαι! Δεν θέλω να τα ακούω! Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια! Κουράστηκα! Θέλω να ξεχάσω! Αρκετά βασανίστηκα! Θέλω να ζήσω! Προσωπικές βασανιστικές ιστορίες που ξεφωνίζονται σαν κλείνουν οι πόρτες των σπιτιών και έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο, να ζευγαρώσουν οι χαρακιές στα μέτωπα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σκηνές από το μέλλον | του Γιώργου Ηρακλέους Όμορφα μάτια, χείλη κοραλλένια, αρώματα μιας πένθιμης λιτανείας, κάηκαν οι κήποι μες στους ψαλμούς της Παρασκευής. Πίσω από τα παραθυρόφυλλα αγριωποί οι πρόγονοι πυροβολούν το σήμερα! Γέμισε ο κόσμος ανορθόγραφες λέξεις, πώς να γράψεις στον ουρανό τη λέξη ελευθερία; Τι μοναξιά είναι αυτή που παίζει στο ταξίμι του ο μουσικός τηςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αζίζ Νεσίν- ο λογοτέχνης που δεν σώπασε ποτέ | της Λάλε Άλατλι Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ’ τη φωνή σου, σώπασε κι επιτέλους αν ο λόγος είναι άργυρος η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου έλεγαν: «Σώπα». (…) Ο Αζίζ Νεσίν (1916-1995) Τούρκος λογοτέχνης και ευθυμογράφος, ο οποίοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στην αφή η γκρίζα αίσθηση της στάχτης | της Ζωής Δικταίου Πριν την άφιξή του, ένας γλάρος είχε εγκατασταθεί στον έρημο φάρο αναζητώντας και αυτός ίσως, την ηρεμία της απόκρημνης ακτής κι ας μην ήταν ο ίδιος τόσο ήρεμος. Χαράματα, η φασαρία αντηχεί στον ορίζοντα θαρρείς κι είχε συμβεί, ένα μεγάλο γεγονός στο παράθυρο, πότε γκρινιάζοντας και πότε απειλώντας, φωνέςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τι ήτο εκείνο το υγρόν; | της Ιφιγένειας Μανουρά Μετά την παταγώδη καθ’ ομολογίαν επιτυχία του μουσικοθεατρικού πολιτικού χρονικού με τίτλο «Την πιο όμορφη θάλασσα δεν την έχουμε ταξιδέψει ακόμα», απόσπασμα από ποίημα του Μαζίμ Χικμέτ, που εδόθη την πρώτην του τρέχοντος μηνός εις το κινηματοθέατρον Αστόρια εις Ηράκλειον Κρήτης, η οποία παράστασις δεν θα ήτο δυνατόν να πραγματοποιηθεί εάνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι ελιές | της Έρης Ρίτσου Παρότι μένουμε μέσα στην πόλη, το σπίτι γύρω έχει μεγάλο κήπο. Μια που όλοι στην οικογένεια ήμασταν λάτρεις των γλυκών και όχι των φρούτων, η μάνα μου θεώρησε καλό, πέρα από μια και μόνη ροδακινιά, δαμασκηνιά, μουσμουλιά, βερυκοκιά και φυσικά τις απαραίτητες λεμονοπορτοκαλιές που μαζί με την τεράστια μυγδαλιά μας και δυο προϊστορικά δέντρα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
