Για τη ζήση των βοσκών… γράφει ο Μιχάλης Στρατάκης Επήγε να κουλαντρίσει δυό τρία πρόβατα που ‘χανε ξεφύγει από το κουράδι κι έσυρα κι εγώ μαζί του. Ντάλα μεσημέρι, με τον μεσσαρείτικο ήλιο να σε νταλώνει και να κάνει τα κοκκινοχώματα να κεντούνε. Παρά το «πολιτισμένο» ντύσιμο μου με τα λαφριά ρούχα, δεν επάλευα την κάψα κι όλο αγκομαχούσα καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο νευρόσπαστος… | του Αντώνη Κουκλινού Γκρινιάρης κακόψυχος με μνια συμπεριφορά που δεν αρμόζει σε γονιό. -Η λέξη πατέρας, όπως και η λέξη μάνα, είναι ιερές. -Είναι ένας τίτλος που δίδεται στον άθρωπο που θα φέρει στο κόσμο κοπέλια. -Που μεγαλώνει και πλάθει ψυχές. -Άλλο να λέγεσαι πατέρας και άλλο να σαι. Κακοποιητής άθρωπος, απότομος ζηλιάρης και σαφή νευρικός. ΔεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αναγκαιότητα | του Γιώργου Μπίμη Ανήκουμε σ’ έναν κόσμο που συγκροτήθηκε από ατομικά κίνητρα χωρίς να λάβει καθόλου υπόψη του τη δική μας αποκλίνουσα άποψη. Σ’ έναν κόσμο που παρέρχεται μα που εξακολουθεί να δίνει λυσσαλέα μάχη για να παρακρατήσει και για να διαιωνίσει εντέλει μια εξουσία που δεν του ανήκει. Ανήκουμε σ’ ένανκόσμο που παραβιάζει συστηματικά τους φυσικούς νόμους,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλλου πατώ κι αλλού βρίσκομαι | της Άννας Τακάκη Σαν ήβγαλα το Δημοτικό, ήφυγα από τα βουνά και τα ρουμάνια του χωριού μου κι επήγα στην πολιτεία, να βγάλω το πλια μεγάλο σκολειό. Γυμνάσιο το λέγανε, δηλαδή ήρχιζε το γύμνασμα από δα και πέρα. Μια κάμερα μου νοικιάσανε οι γονέοι μου σε μια αυλή που είχε κι άλλους μαθητάδες, μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Υπάρχουν και καλές ειδήσεις! Να φτιάξουμε περισσότερες! | του Γιάννη Λαθήρα . Μπορεί να υπάρξουν και καλές ειδήσεις στη ζοφερή εποχή που ζούμε; Ή τα καλά νέα υπάρχουν μόνο όταν δεν υπάρχουν νέα; «Νo news, good news». Οι φρικιαστικές εικόνες του πολέμου, ο ατέλειωτος κατάλογος των θυμάτων από την πανδημία, η αχαλίνωτη ακρίβεια που οδηγεί στην απόγνωση τους λαϊκούς ανθρώπους,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η νύχτα με τα αστροπελέκια | του Φίλιππου Μαυρογιώργη . Το να ξέρεις ή να μάθεις να περπατάς αθόρυβα τη νύχτα στην παράνομη ζωή ή στο Δημοκρατικό Στρατό είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Πρέπει να μάθεις να περπατάς, να περπατάς σαν γάτα και να βλέπεις σαν κουκουβάγια. Πήρα μέρος σ’ όλες τις νυχτερινές μετακινήσεις και διαδρομές της ομάδας μου, αλλά και μόνοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο χορός να μη σκολάσει | της Ζωής Δικταίου Ένα παλιό σημάδι στο λαθρακιασμένο ξύλο πάνω από το μπρούτζινο κερκέλι της πόρτας. Ένα ολόγιομο φεγγάρι απόψε στο φεγγίτη. Ένα ολόλευκο γιασεμί που φέγγει ακόμα το ίδιο όμορφα. Το λευκό μεσοφόρι απλωμένο στο δώμα. Οι Μοσκοκούζουλες χόρευαν κιόλας ξυπόλητες στους τσίγκους και στα κεραμίδια. Η Όστρια χτύπησε τα παραθυρόφυλλα. Όταν φυσάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η στεροθυγατέρα | της Άννας Τακάκη Μεγάλη αδυναμία είχε ο Κουφομανώλης στη στερνή του κόρη τη Λενιώ. Λες και δεν είχε άλλα κοπέλια ν’ αποκαμαρώνει και να μπεγεντίζει μόνο όπου καθότανε κι όπου στεκότανε ήθελε να λέει για τη Λενιώ του, για τα περίσσια κάλλη της, τα χαρίσματά της, τη σπιρτάδα και την προκοπή της. Σαν να’φεγγε μόνο από ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το Πανόραμα μιας …αθωότητας | του Γιάννη Λαθήρα Το Πανόραμα εκείνη την εποχή, εκτός από γειτονιά των πλουσίων της πόλης, φημίζονταν και για κάτι άλλο. Τις περίφημες πίτσες, τις πίτες και τα πεϊνιρλί. Το τελευταίο φαίνεται πως το είχανε φέρει πρόσφυγες από την Τουρκία όπου ήταν γνωστό ως πιντέ. Πασίγνωστα στους καλοφαγάδες της πόλης ήταν τα 4-5 μαγαζιά που σερβίρανεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
