By:
On:
In: Αφιερώματα, Παραμύθι

Χριστούγεννα στα χιόνια | της Άννας Τακάκη Μια φορά πριν από πολλά χρόνια, ζούσαν σε ένα μικρό και φτωχικό σπιτάκι μαζί με τον πατέρα τους δυο αδελφάκια, η Μυρσίνη και ο Σίμος. Η μητέρα τους είχε πεθάνει και ο πατέρας τους ήταν βοσκός και έβοσκε τα κοπάδια του. Το φτωχόσπιτό τους ήταν στην κορφή του βουνού και ήταν πολύ μακριάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Μιλώ | του Γιώργου Ηρακλέους Μιλώ με την υπομονή της ρίζας του δέντρου, με το αγιασμένο νερό των μυστηρίων, κρατιέμαι στ’ άσπρο χαρτί και το μολύβι μου, δε σε προλαβαίνω ζωή, δε σε προφταίνω… Μιλώ με τη μοναξιά των κυμάτων, με τα αέναα σήματα του ανέμου, για τις χαμένες γενιές και κείνες που θα ’ρθουνε. Αγγίζω τον θυμό των θεώνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Θεραπεία και τέχνη

Θεωρητικές προσεγγίσεις και μοντέλα | του Χρήστου Δημούλα [Συνέχεια από το προηγούμενο άρθρο] Η ποίηση είναι θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάθε σχολή θεραπείας. Ψυχοδυναμική, γνωσιακή – συμπεριφοριστική, ανθρωπιστική εκφραστική, υπαρξιακή, λογοθεραπεία, προσέγγιση διαπροσωπικών σχέσεων, συστημική, gestalt, φεμινιστική και προσέγγιση ενσυνειδητότητας. Η σύνδεση ή σύνθεση θεραπείας μέσω της ποίησης με διάφορες σχολές ψυχοθεραπείας, δείχνουν τη διαρκώς αυξανόμενη αναγνώρισηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Διήγημα

Η κυρία Νίτσα | του Μ. Καραγάτση Ἡ πρώτη μου ἀγάπη ἦταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη ἀπὸ μένα, ἴσως καὶ πιὸ πολύ. Ἀμέσως θὰ φανταστεῖτε τὸ αἰώνιο εἰδύλλιο τοῦ ἀμούστακου ἐφήβου καὶ τῆς ὥριμης γυναίκας, ἢ μᾶλλον χήρας, γιὰ νὰ κυνηγήσω μὲ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τὶς ὑπεκφυγὲς τῆς φαντασίας σας. Λοιπόν, ὄχι. Ἡ πρώτη μου ἀγάπη, τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν ἀγάπησα, δὲνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: O τόπος μας

Ο γιαγερμός του γέρο Ψηλορείτη | του Νίκου Λουκαδάκη Η κάτασπρη βάρκα με τους Τούρκους κωπηλάτες απομακρύνθηκε από το Αυστριακό ατμόπλοιο “Tibisto”, της γραμμής Πειραιάς-Ηράκλειο. Μοναδικοί επιβάτες ήταν ο Μιχάλης Κόρακας, ο γέρο Ψηλορείτης όπως τον χαρακτήριζαν τα Αθηναϊκά έντυπα, και ο γιος του, Αριστοτέλης. Ο Κόρακας ασπρομάλλης πια στα 85 του χρόνια, ντυμένος με σαλβάρια και στιβάνια, ο δεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Λάφυρα, στην εκκρεμότητα της επιθυμίας | της Ζωής Δικταίου Μελαγχολική αίσθηση χαράς στο καλοκαίρι της μνήμης. Μισό φεγγάρι σε φιλόξενη θάλασσα. Μακριά ταξιδεύει η σιωπή τη μορφή σου, ένστικτο στο βυθό των αισθήσεων, αναρίθμητοι πόθοι απ’ τα δειλινά της νιότης κι ο καπνός της λήθης να υψώνεται πάντα ερήμην μου. Όλα στον ίδιο άνεμο χορεύουν -κορδέλα πορφύρας σε κρυσταλλωμένα νερά-ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Την εποχή μου… | της Άννας Τακάκη Την εποχή μου θα την πω ουρανό, γιατί πάντα είχα στρέψει το σώμα και το βλέμμα ψηλά κι ας πατούσα χαμηλά στη γη. Δες πως γέρασα χωρίς ένα ίχνος καμπούρας στην πλάτη μου! Δεν κοίταζα τα πόδια μου για να καμαρώσω τα καινούρια μου πατούμενα. Έτσι κι αλλιώς, αδερφέ, δεν άλλαζα συχνά υποδήματα.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Uncategorized

Η ΟΥΝΡΑ και τα κλομπς | του Μενέλαου Γουβέτα Ήτανε καλοκαίρι. Το πρώτο καλοκαίρι μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και την αντιφασιστική νίκη των λαών. Οι μνήμες απ’ την τραγικότητα των γεγονότων του πιο αιματοβαμμένου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας παραμένουν μέχρι σήμερα άσβηστες. Επιπλέον, οι οδυνηρές μεταπολεμικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στα εσωτερικά πράγματα της χώρας μας, που σημάδεψανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Δεκέμβρης μήνας ήφταξε… | του Αντώνη Κουκλινού Εμπήκε ο μήνας κι έρχουνται, γιορτές τω Χριστουγέννω, κι ο Θιός να γιάνει τσι πληγές, σε κάθε πονεμένο. Εδά που φοβερίζουνε, το ρεύμα πως δε φτάνει, ξύλα ανεμαζώξετε, το κρύο να λιγάνει. Γιοργάνια και παπλώματα, ούλοι θα τυλιχτούμε, για δε θωρώ πραγματικά, μνια λύση πως θα βρούμε. Να πω και για τη (μ)πάνταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…