By:
On:
In: Μεγεθυντικός φακός

Πέντε Βατράχια χωρίς πέδιλα στο Βατραχονήσι | του Γιάννη Χατζηχρήστου (Tsiforos style) Και εκεί που έπεφτε η βρόχα με βατράχια ράι θρου (κατά τον Ζάμπετα), ανακαλύπτω ότι η Αθήνα είχε και ένα Βατραχονήσι! Το γεγονός θα περνούσε απαρατήρητο αν δεν μου έκλεινε ραντεβού ο σχωρεμένος ο δάσκαλος, ο Τσιφόρος, στον Μαγικό Αυλό στην Πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι, πρώην Βατραχονήσι. ΓιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Καπετάνιε της πληγής | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Έψαχνες χρόνια καπετάνιε για νησί και ποιον; τ’ ατέλειωτο ταξίδι δεν κουράζει! μα ‘κείνη η θάλασσα, π’ αγάπησες εσύ, μ’ αυτήν τη θάλασσα, της συμφοράς, δεν μοιάζει… Του φθινοπώρου το μελτέμι κι η βροχή έθαψε ολάκερη μια πόλη στα συντρίμμια, ελπίδες, όνειρα και πόθοι ναυαγοί, πλέουν μ’ ανθρώπινα κουφάρια και ψοφίμια… ΑχΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Το σκοτεινό μονοπάτι…(για την Παλαιστίνη) | του Γιώργου Ηρακλέους Μυρίζουνε πένθιμα τα λουλούδια στους κήπους, οι απουσίες βρήκανε άλλες πολιτείες και χαθήκανε για πάντα, οι νεκροί ανακαλύψανε θρησκείες πιο ειρηνικές… Προγονικό μέλλον δεν έχει πια, γέρασε το πρόσωπο της μοίρας μας, οι δρόμοι γίνανε παιδιά της φρίκης και του φόνου! Η μνήμη φυλλοροεί, θαμπώνει, βαθύ ποτάμι με αίμα η Παλαιστίνη,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Κρητικά δημοτικά τραγούδια | του Νίκου Λουκαδάκη Τα γνωμικά τραγούδια Η λαϊκή σοφία… Κάποτε που ο λαός παρατηρούσε τα πάντα γύρω του και φιλοσοφούσε, έμοιαζε η ζωή του με καλοστελιωμένο τραγούδι. Στάλα τη στάλα μάζωνε την πολύτιμη πείρα του κι όταν ξεχείλιζε το λαΐνι της σκέψης, τηνε συνταίριαζε, τηνε πελεκούσε και την έλεγε τραγουδιστά. Έτσι γεννήθηκαν τα γνωμικά τραγούδια: ΗΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Selena | της Ζωής Δικταίου   «Η Χοντρομπαλού» του Maupassant, λάφυρο από το συρτάρι της γιαγιάς, τρεις φορές το είχε διαβάσει, την τελευταία στις περιπλανήσεις της στο πάρκο Bois de Boulogne, έφηβη ακόμη, όταν περίμενε με άσπρα σοσόνια στα ραντεβού. Στον απόηχο των δυσανάγνωστων φθόγγων του κόσμου μετάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Κείμενα

Ο φόβος και τα φαντάσματα | της Άννας Τακάκη Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα αδυναμίας και ανασφάλειας που όλοι από μικρά παιδιά το αισθανόμαστε. Φοβόμαστε λιγότερο ή περισσότερο αναλόγως τον ψυχισμό του καθενός. Πάντως το αίσθημα του φόβου μας ακολουθεί στο ενσυνείδητο και στο υποσυνείδητο. Ξυπνάμε με ένα κακό όνειρο και τρομάζουμε μήπως κάτι κακό μας συμβεί. Αλλά και στονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Κείμενα

Η πρώτη Αγάπη | της Ιφιγένειας Μανουρά Ήτανε κάποτε ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που είχε έρθει στην μεγάλη πολιτεία από το χωριό της, λίγα χρόνια πριν. Ένα άβγαλτο και αθώο παιδί γεμάτο με φόβους, ανησυχίες αλλά και όνειρα για το μέλλον του. Εκείνος ήρθε στη ζωή της έτσι απρόβλεπτα, αλλά πολύ νωρίς για να μπορεί να το αντέξει η μικρή ζωούλαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Facta non Verba, Λογοτεχνία

Διαλεκτική εξήγηση για τον ρατσισμό των Σιωνιστών | του Σεργκέι Βασίλιεφ Ο Εβραίος στην καταγωγή στενός συνεργάτης του Στάλιν, Λαζάρ Καγκανόβιτς, έλεγε στον Κωνσταντίν Ροκοσόφσκι ότι «o Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς γνωρίζει την ψυχή και αλήθεια του εβραϊκού λαού πολύ πιο βαθιά κι από κάθε ραβίνο». «Μια φορά», διηγείται ο Καγκανόβιτς, «μετά από μια επίπληξη σε μένα, για λανθασμένη επιλογή προσωπικού, οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Κείμενα

Το γράμμα… | του Αντώνη Κουκλινού Εποχή του 70… Δύσκολη ζωή και πείνα… Μνια φαρφουλιά αθρώποι ήτονε πομεινάρικοι στο κάθε χωργιό… Οι αποδέλοιποι εγενίκανε χασόφτερα. Επχιάσανε τσοι φάμπρικες στσοι Γερμανίες και τα Βέλγια. Κοπέλια ξεσκολισμένα του δημοτικού, αντί να πάνε να ξεστραβωθούνε στα γράμματα, εφύγανε μούτσοι, στα καράβγια. Μνια σκαπεθιά γης ήτονε του κάθα νους το χάκι, ήντα να σουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…