By:
On:
In: Ποίηση

Το παράπονο ενός παράλυτου παιδιού | του Άρη Ταστάνη Οι ρόδινες καπιράθες στο λιοτρίβι, δεν έχουν ουσία για μένα. Τα Λαζαράκια με τον καραμελένιο δικέφαλο αητό, μήτε να τ’ αγγίξω. Τις δεκάρες που σκόρπισε ο νονός στα βαφτίσια, τι να τις κάνω εγώ; Μάνα. Το καινούριο πουλόβερ που έπλεξες αγρυπνώντας στο πεζούλι, τι να το κάνω εγώ; Μάνα. Τίποτα τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Μεγεθυντικός φακός

Η αιρετική σκέψη της εβδομάδας – η 5η εξουσία | του Γιάννη Χατζηχρήστου (και γιατί πρέπει να παραμείνουμε στις διακεκριμένες τρεις) Ο καθένας μας, από τα θρανία που πέρασε, έμαθε για τις τρεις εξουσίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. Και πόσο σπουδαίο είναι αυτό που είπε ο Μοντεσκιέ (αυτός που ο κάτοικος της οικίας Βολταίρου τον μπερδεύει μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Η απάντηση | του Γιώργου Ηρακλέους Νύχτα στον σταθμό του τρένου, μια σκιά περπατάει στις ράγες, σκονισμένες πλατφόρμες, σκουριασμένα μεταλλικά παγκάκια… Στη διασταύρωση των γραμμών μια γυναίκα κρατάει τ’ ανοιγμένο ρόδι κι εύχεται ν’ αλλάξουνε τα πράγματα! Παλιοί, αγαπημένοι μου σύντροφοι, εσείς που μάθατε τον κόσμο κι απέξω κι από μέσα, πείτε μου τι επιτέλους έχουμε δικό μας σ’ αυτήνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Διήγημα

Απόπλους προς Σιγκαπούρη | της Άννας Τακάκη Δεκαετία του 1980. Τέλη του Οκτώβρη, εκεί προς τα ξημερώματα λύνουν οι κάβοι από το λιμάνι του Άντεν, (νότια Υεμένη), όπου είχε γίνει η εκφόρτωση αργού πετρελαίου. Βίρα τις άγκυρες, και το πετρελαιοφόρο μας «Μαρία Ισαβέλλα» παίρνει ναύλο για Σιγκαπούρη, λιμάνι εκφόρτωσης. Η φόρτωση, θα γινόταν από το Μπαχρέιν του Περσικού, με βενζίνη.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Διάπλους Ισημερινού προς Rio de Janeiro | του Μανώλη Λυκάκη Σ’ ένα από τα ταξίδια μου, Αυγούστου πρωινό, η θάλασσα τον ύπνο της γαλήνια κοιμόταν, έτσι καθώς διασχίζαμε τον ισημερινό, μήτ’ η προπέλα τα νερά που τάραζ’ ακουγόταν. Μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή, από το πουθενά, μια δυνατή μας ξάφνιασε λίγων λεπτών βροχή, η πλώρη μόνο μούσκευε, στην πρύμη ήτανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Κρυφό εικονοστάσιο | του Γιώργου Γωνιανάκη Της φίλησα μου φίλησε το χέρι. Πρώτη σκηνή της τελευταίας νύχτας. π ο υ σ’ η ύ ρ α κ α ι π ο υ σ’ έ χ α σ α ταινία μικρού μήκους Πέρασα ξαναπέρασα τόσες φορές με κείνη την κοπέλα, ιταλικής καταγωγής· δίχως σχεδόν να λύθηκαν τα χείλη δίχως σχεδόν να αλλάξουμεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Ο χρόνος Αύριο, με μπλε τριαντάφυλλα | της Ζωής Δικταίου Σκοτάδι βαθύ κλείνεις τα μάτια, βελούδο και σκόνη της μνήμης αφήνεσαι μα δεν ξεχνιέσαι γέρνοντας το κεφάλι προς τα πίσω η σκουριά του φάρου, σκουριά της ψυχής. Κυκλωμένες με φεγγάρια οι θύμησες πληγές ανοικτές συνεχείς οι αντιθέσεις στον ορίζοντα… «η σοφία απέναντι στην άγνοια». Μη γελάς, ακούω καθαρά τη φωνήΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Ποίηση

Πού να βρω τόπο να σταθώ… | της Άννας Τακάκη Γιάδες καιρούς τσι βρήκαμε, γιάδες καινούριους τρόπους, να γράφομε τα θέλω μας σε γυάλινο τεφτέρι, να λέμε τον χαιρετισμό σε γυαλικά που σπούνε, βουβά, δίχως τα χείλη μας ποτέ ν’ ανοιγοκλειούνε. Γυάλινος κι ο χαιρετισμός, μπόχικος, και φτηνιάρης δίχως ψυχή, δίχως πνοή, κόσμε, κάνε στην μπάντα. Να ποσταθώ σε μιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

By:
On:
In: Αφιερώματα

Ο Σουρής και ο Μποστ για τον έλληνα και τις εκλογές Ἀρχηγοί Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι, κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό· ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ. Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης, μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης. Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…