Ανάσταση λαού | του Γιώργου Ηρακλέους (Στον Γιάννη Ρίτσο) Μην κλάψεις μάνα, πεθαίνω όρθιος πλάι στα πουλιά και τα δέντρα με πορφυρά μπαλώματα στη σάρκα μου, αόρατους εχθρούς τριγύρω κι ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι να θυμίζει άλλες εποχές… Μην κλάψεις μάνα, άγρυπνες σαν άστρα νύχτες φτάνουνε σε λίγο και δακρυσμένες ελπίδες. Η εικόνα της θάλασσας το δείχνει, χιλιάδες στόματαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Θα ’ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα… | της Κατερίνας Γώγου Θα ’ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη –μη βλέπεις εμένα– μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα άκου θά ’ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς δε θα βγαίνουν στηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλμπατρος και ναυτικοί | του Μανώλη Λυκάκη Σ’ ένα του ποίημα ο Μπωντλαίρ, ο Γάλλος ποιητής, για άλμπατρος γράφει, πουλιά, τ’ ωκεανού ρηγάδες, μετά από μέρες ταξιδιού, σαν κουραστούν, ευθύς καθίζουν στο κατάστρωμα των καραβιών σ’ ομάδες. Απλώνουν τα πελώρια στα πλάγια φτερά τους, οι μέχρι πριν ταξιδευτές, δειλοί και ντροπιασμένοι, χάνουν την περηφάνια τους σαν βγουν απ’ τα νεράΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οπλίζοντας ελπίδες | του Γιώργου Γωνιανάκη α Λάμψεις από λεπίδες μας τυφλώνουν· κι η απειλή δεν πλησιάζει πια παρά βαθαίνοντας μαυρίζει. Γιατί είναι η κόψη μας ακόνιστη, κι έχουν τα κόκκαλα κακώσεις. Παχύδερμοι, δε νιώθετε τη φρίκη στο πετσί σας; Γελάτε. Δε δίνεται το βίωμα για χλεύη. Κι ο δρόμος είναι που οπλίζει τις ελπίδες: καίει το λίπος στο μυαλό,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ονειροπόλοι | του Άρη Ταστάνη Κινήσαμε πάλι για μακρινά ταξίδια. Κι ας φτάσαμε μόλις χθες στο λιμάνι που τ’ ονομάζουν: πραγματικότητα… Οι δρόμοι που σπάραξαν τα όνειρά μας και την ανεμελιά της νιότης μας, αχόρταγοι… Καρτερούν, να επαναλάβουν το άλεσμα όσων περισώσαμε… Οι φίλοι χάθηκαν, για πάντα μας τονίζουν… Εκείνα τα πικρά τους μάτια μόνο θυμάμαι. Και που χρόνος ναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μ’ ένα μαύρο σταυρό στην καρδιά | της Ζωής Δικταίου Του κόσμου που μ’ αρνιέται καθαρά δεν έχω χρέη περιττή στην πολιτεία του τσιμέντου και στους δρόμους τ’ ουρανού απαίδευτη τι γυρεύουν ανάμεσα στ’ άστρα τα κόκκινα γοβάκια …εσένα στο φως. Φτερουγίσματα δειλά το ταξίδι σου έχει ένα όνομα ξεθωριασμένο βελούδο κόκκινο στα χείλη. Μ’ ακούς μα δεν ξέρεις πώςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σκύβω κάθε βράδυ | της Άννας Τακάκη Σκύβω κάθε βράδυ και μαζεύω τα παραπονεμένα λόγια μου τα κλείνω στην απόχη μη μου φύγουν και πιάσουνε τα διάπλατα και γίνουνε καημοί της ξενιτιάς της ερημιάς ξεθωριασμένα νυχτοπούλια. Στη λίγωση του φεγγαριού Σμικραίνουν όλα γύρω μου!.. Τι γίνανε της μέρας οι βλαστοί που κάθε λίγο ακουμπούσαν το παράθυρό μας; Κι ωχ, μάκραινανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αναστάσιμο | του Τάκη Κ. Παπατζώνη Ἠρθε ἡ ὥρα γιὰ ἀνάπαψη κ’ ἔμεινε ἄπραγη. Μᾶς λένε πὼς ξακολουθεῖ ἀλύπητα ἡ πορεία. Ὅ,τι μᾶς ὑπολείφθηκε, μᾶς λέν, θἆναι πορεία. Μπρός κίνδυνος, πίσω µας κίνδυνος. Τὸ γὰ σταθοῦμε σηµαίνει θάνατος. Τὸ νὰ βαδίζοµε σηµαίνει πάλι «θάνατος» µόνο ἡ κούραση τὸν καλύφτει. Κ’ ἕνα φάντασμα ποὺ σέρνεται αὐτόματα στὰ βράχια, δὲ φοβᾶταιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Να Αναστηθούμε… | του Γιώργου Χουρμουζιάδη Είπα, μέρα που είναι σήμερα, ν’ ασχοληθώ με το νόημα της Ανάστασης. Όχι με τη μεταφυσική του διάσταση, που προσπαθούν να μας εξηγήσουν τα «γράμματα» της Εκκλησίας και οι αυτοσχέδιοι θεολόγοι της τηλεόρασης και του άμβωνα, ούτε με τη διάσταση των εικόνων και των κινήσεων, της αισθητικής και της αδιόρατης τρυφερότητας που αναδίδουν όλεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
