Ένα κωμικοτραγικό περιστατικό για την «μαϊμού»! | του Θέμη Ανδρεάδη Καλημέρα! Προχτές που πήγαμε στην Τάνια, στο πρόγραμμά της εκτός των άλλων τραγουδιών που είπε, είχε συμπεριλάβει και ένα τραγούδι του Διονύση από το «Φορτηγό», την «Μαϊμού». Σου βάζω σε link το τραγούδι για όσους δεν το έχετε ακούσει. Και θυμήθηκα ένα κωμικοτραγικό περιστατικό που μου συνέβη μ’ αυτό τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλφα Κενταύρου | του Μανώλη Λυκάκη Από αγάπη μακρινή κι από καιρό φυλάγου, πορεία και στίγμα τα ’χασα στη μέση του πελάγου. Ένα μου δάκρυ κύλισε στον δείκτη τ’ Αστρολάβου,* πόσο και πάλι με πονά το Άλφα του Κενταύρου.* Κι αυτό στην πλώρη, της νυκτός τ’ αδύναμο φανάρι, μες στο σκοτάδι ξεγελά, πλάνης χαρά μου δίνει, θαρρώ μαζί πωςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μπαλάντα της κρίσης | του Γιώργου Γωνιανάκη Από την άγρια ανεργία ρημαγμένοι κι από του φόρου τη λυπητερή. Στροφή στ’ αριστερά και δεξιά βγαίνει ωστόσο ο τόπος –λένε– προχωρεί άλλο που ο τόπος πια δεν μας χωρεί απ’ τις περικοπές και τα μνημόνια. Μα μέσα του καθείς εκλιπαρεί: Μακάριοι που τρώνε μακαρόνια. Ο ΦΠΑ ράφι το ράφι ανεβαίνει ανάλγητοι μαςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παιδικές αναμνήσεις | του Άρη Ταστάνη Σ’ είδα με σκισμένο πουκάμισο Καταμεσίς στους αρματωμένους χωροφύλακες Ένα κνικάτο ρυάκι διέσχιζε το μεσοφρύδι σου Και χάνονταν σιωπηλό στο ηλιοφάγωτο στέρνο σου. Ήταν τα χέρια σου δεμένα με κλεψιέλες στη ράχη Κι εγώ στην πιο σκοτεινή γωνιά τρέμοντας Κοιτούσα τις ξιφολόγχες και τις λασπωμένες μπότες τους. Ω χρόνια μου οχτώ! Αδύναμο κορμάκι ΦαρμακωμένηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άσυλο η μνήμη του Έρωτα | της Ζωής Δικταίου Ένα παράθυρο ανοίγει διάπλατα στην άνοιξη για να ξανακλείσει αθόρυβα σε μιαν ύποπτη σιωπή την ώρα που με επίσημο ρυθμό χτυπούν δυνατά τα φτερά της αιωνιότητας στο κάστρο. Φλόγες στους χτιστούς φανοστάτες του ναού στο παρόν της μεθυσμένης απ’ τα φώτα πόλης ο μεγάλος δρόμος κάτω από τα καινούρια άστραΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η ευτυχία των υποσχέσεων | της Άννας Τακάκη Δεν ήταν τα δυο μου χέρια που σε κράτησαν… Δεν ήταν τα δυο μου χέρια. Ήταν οι δύο υποσχέσεις μας που σου θύμιζαν: Να μην αφήνομε τ’ άδικα χρόνια μας στο έλεος της αδηφάγας μέρας. Να μην φεύγομε χωρίς την ανάμνηση της παρουσίας μας. Δεν ήταν τα μάτια σου που με κοίταξαν.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα γράμματα του πόνου… | του Αντώνη Κουκλινού Ο κόσμος ετουτοσές δεν είναι σασμένος για τσι σωστούς αθρώπους! Εκειουσάς απού σκέφτουνται με τη καρδιά και όχι με τη τζέπη. Κιαμνιά φορά τα λάθη των αθρώπω, τα διορθώνει η χέρα του Θεού, το γραφτό που λέμενε. Δυο λεβεντάντρες τση παντριγιάς, αδέρφχια, από καλό σόι που λέμενε, δουλευταράδες και μερακλήδες. Από τσιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Θέατρο ψυχών | της Μαρίας Σταυρίδου Ο Καραγκιόζης έφυγε…, ο Καραγκιόζης πάει…, τί να σου κάνει ένας ξυπόλυτος ήρωας της αθωότητας και της αλήθειας…, πώς να επιζήσει σ’ αυτόν τον κόσμο της ψεύτικης ελπίδας…, της πλαστικής κουλτούρας και της απόλυτης μοναξιάς … Δεν μπορεί να γελάσει, να πειράξει, να ξεγελάσει, περιπαίζοντας την πείνα και την άδεια τσέπη… Η πείνα πιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πάνω στα κλειστά βλέφαρα… | της Ζωής Δικταίου Πάνω στα κλειστά βλέφαρα… στάθηκε ο χρόνος σύμμαχος, εχθρός, ποιος ξέρει; Το δάκρυ κεντά ασήμια αφανέρωτα παχνισμένο το χνούδι της νιότης στα μάγουλα και στα ροδόφυλλα. Κρατάς τη σπίθα, χέρια τρεμάμενα Αύριο… η φλόγα Αύριο… Νυσταγμένη η πόλη οι φανοστάτες σβήνουν, ερήμην σου κρέμεται το χειμωνιάτικο φεγγάρι ανατολικά, στ’ ακροκέραμο του πύργουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
