HALF ALBUM | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Σ’ αφιερώνω απόψε το τραγούδι αυτό, φεύγει ο Φλεβάρης και σ’ αλάργεψε το τρένο, στις μια του Μάρτη θα προσμένω να σε δω, κρατώντας μες στη νύχτα, το κερί αναμμένο… Μήνυμα στείλε ή σήκωσε το κινητό σου, έχω αγωνιά, στην καρδιά βαθύ κενό, μην μ’ αποπαίρνεις, θέλω μόνο το καλό σου, δεν κάνωΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Έγκλημα χωρίς τιμωρία | του Γιώργου Ηρακλέους Είναι φορές που χάνεις τον λόγο, μένεις άφωνος, καθώς ο χρόνος και η σκέψη σταματάνε… Σε αυτόν τον τόπο οι άνθρωποι πνίγονται τους χειμώνες στη βροχή, καίγονται τα καλοκαίρια απ’ τη φωτιά. Τώρα και οι ράγες των τρένων τραβάνε για τον Άδη, σκουριασμένες σαν μουχλιασμένο πρόσφορο τα ψυχοσάββατα! Σηκώνεις με τα χέρια διαμελισμέναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το περιστέρι | της Λιλής Μαυροκέφαλου Τι αργά που περνάει η ώρα σαν η Κατερίνα είναι μόνη! Άραγε τι θα της φέρει σήμερα η μάνα της, όταν γυρίσει από τη δουλιά; Πάντα κάτι της δίνουν για την Κατερίνα. Έχουν πολύ ωραία πράγματα μέσα στα μεγάλα σπίτια τους οι κυρίες… Είναι όμορφη η Λαμπρινή, πολύ πιο όμορφη από τις μανάδες τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τρία ποιήματα για τη γυναίκα | της Άννας Τακάκη Είμαι γυναίκα που το θαύμα γεννά. Είμαι γυναίκα και είμαι το γάλα. Είμαι το γάλα που θρέφει τη γης, τη θρέφει να γεμίσει ο κόσμος ιδέες, μυαλά, συναισθήματα. Είμαι γυναίκα και είμαι η μήτρα, που βυζαίνει το σπόρο, να βγει η σπορά, καλοσπορά, ν’αβγατίσουν οι πόλεις, τα χωριά, ν’ανθίσουν τα περιγιάλια,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πάρε με όταν φτάσεις | του Θεοχάρη Παπαδόπουλου Μου είχες πει, ότι όταν ήσουν μικρή έμπαινες στο τρενάκι του τρόμου και χαμογελούσες στο θάνατο. Κι όταν μεγάλωσες, φοιτήτρια πια, έπαιρνες το τρένο του τρόμου χωρίς να το ξέρεις, γιατί έτσι το κάνανε τα κέρδη των λίγων. Σου είχα πει: Πάρε με όταν φτάσεις· μα το τηλέφωνο έμεινε κρύο και βουβό.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Συρτάρι κλειστό μιας εξόριστης μνήμης | της Ζωής Δικταίου Στ’ ακροδάχτυλα η θύμηση τής αφής περίεργα ακόμη γνώριμη παράξενα ξένη. Ηττημένος στο ανοιξιάτικο φως τα μαλλιά γεμάτα φθινόπωρα η αγάπη γλιστρά απ’ τα μάτια στην άμμο, σκορπισμένα τα λάφυρα της τρικυμίας. Κρυφά αναζητάς μυστικούς κώδικες αυτούς που μιλούν για το αιώνιο τού Έρωτα και το ουράνιο πεπρωμένο με λέξειςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ζημιές της ζύμωσης | του Γιώργου Γωνιανάκη Πριν μπεις στη μηχανή οι μηχανές ανάβουν. Ενηλικιώνεσαι. Αποκτάς ταυτότητα αλλά ταυτότητα δεν έχεις. Με αναζητήσεις κρύβεις το κενό και το κενό σε κάνει φωτοτυπία του εαυτού σου. Έτσι, έξω από την κίνηση, κινείσαι – την πτώση με προσγείωση αλλάζεις αλλά οι μέρες απώλεσαν το ανήμερο, οι μέρες αντίγραφα κι εκτυπωτής ασπρόμαυρος οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
H αυτοκρατορία των αισθήσεων | της Άννας Τακάκη Η αίσθηση μου είπες!… Αυτή και μόνον αυτή θ’ αλλάξει τον κόσμο! Κι έγειρες πάνω μου με όλα σου τα αισθητήρια όπλα να με κουρσέψεις, κουρσάρε του έρωτα, κουρσάρε μιας νύχτας ατελεύτητης ευτυχίας! Κι εγώ αφέθηκα να με ληστεύεις, μα σου πήρα ό,τι πιο ωραίο και δυνατό είχες πάνω σου! Σου πήραΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Για μια κουβέντα | της Ιφιγένειας Μανουρά Στον Αποκριάτικο χορό του συλλόγου Κρητών Νάπολης, συναντήθηκαν για πρώτη φορά η Αφροδίτη με τον Ευτύχη. Και ο Θεός Έρωτας έκανε πάλι το θαύμα του και θανάσιμα λάβωσε τα παιδιά με τα βέλη του. Η Αφροδίτη Αθηναία, μετά το πτυχίο της στην Αρχιτεκτονική, έκανε στη Νάπολη της Ιταλίας το μεταπτυχιακό της στη συντήρησηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
