Ο τύμβος των αεροπόρων | της Χαρούλας Βερίγου ΧΑΜΗΛΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΝΘΗΤΕΣ ΦΛΟΓΕΣ έως την καρδιά, όταν ξαναγυρνάς στο Οροπέδιο. Ακατασκεύαστη και σκοτεινή η αγάπη σε τούτα τα νοηματισμένα βουνά, εσένα καλεί να γυρίσεις, να βρεις το νόημα του γενέθλιου τόπου μέσα σου. Η επανάκτηση των αναμνήσεων αποκτά άλλη αξία τώρα. Επιστρέφεις, μα δεν είναι αυτή η αναζήτηση μιας χαμένης εικόνας.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ξερό ξυνόχοντρο | του Μιχάλη Στρατάκη Ξερό ξυνόχοντρο μου ’πεψε ο φίλος μου ο Γάτος από τα Ζωνιανά. Και για ώρα πολλή ήμουνε ποπάνω από τη σακούλα και τονε ξάνοιγα και τονε μύριζα και τονε χάιδευα κι έβαλα κι ένα κομμάτι στη μπούκα μου κι εσφάλιξα τα μάθια για να μη βρίχνει πόρο η νοστιμιά να πορίσει όξω. Δεν ξεχνιέταιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μια αυλή που χωρούσε τον κόσμο όλο | της Ελένης Ψαραδάκη Αχ αυτές οι παιδικές αναμνήσεις. Μπορεί ο νους μας να ξεχνά πρόσφατα γεγονότα, μα τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων τις φυλά τόσο καλά που μοιάζουν τόσο οικείες και ζωντανές, λες και ήταν χθες που ήμασταν παιδιά και τις ζούσαμε ξέγνοιαστα. Έτσι και τώρα. Άλλη μια ανάμνηση της τρυφερήςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Βιαστήκαμε… | του Γιώργου Ηρακλέους Βιαστήκαμε πολύ να ανοίξουμε την καρδιά μας, κουρελιάσαμε τον ήλιο, τώρα κλείνουμε παράθυρα και πόρτες, φεύγουμε χωρίς αφή, το σώμα μας ούτε που το νιώθουμε! Άγγελοι ξετυλίγουνε τα σύννεφα να μας ντύσουνε, δοθήκαμε εύκολα και χωρίς δεύτερη σκέψη κι έτσι απομείναμε γυμνοί και μόνοι… Μέσα σε αυτή την άγρια μοναξιά καλύτερα να μη μιλάμε, δενΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στον άταφο αειναύτη | του Μανώλη Λυκάκη Κάποτε σε μια θάλασσα θα ’θελα να ταφώ, να μου κροσσάρουν* το κορμί καράβια και γαλέρες, να μην υπάρχουν δίπλα μου βράχοι, στεριές και ξέρες, να με τραβούν τα ρεύματα στον άγριο ωκεανό. Μνήμα στενό με μάρμαρα δεν θέλω μες στα χόρτα, άγνωστος προς το άγνωστο να φεύγω να τραβώ, «ενθάδε κείται» νοεράΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αλλιώτικα μετρήσαμε απόψε το φως | της Ζωής Δικταίου Ενορχηστρώνεις φτερά λευκά και μουσικές από τον ψίθυρο των άστρων τρυφερή η πίστη σ’ έναν άλλον ουρανό. Σμιλεύοντας αρχέτυπες εικόνες του Έρωτα πέρα από τη δόνηση του φιλιού, η αφοσίωση, μεταφυσική φαντασίωση κι ο θάνατος χωρίς λύπη χωρίς αγωνία πια. Ντυμένες στα μεταξωτά οι μνήμες τής νιότης και οι ώρες οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σβούρα | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Έναν χρόνο παίρνει η σβούρα, σβούρα στον πολιτισμό, τον γραπτό υμνώντας λόγο με τιμή και σεβασμό, σκιαγραφεί μ’ ευγνωμοσύνη, στον γραφιά, που αίμα δίνει σκιαγραφεί το φως κι αρμέγει της αγάπης τη φωτιά, την καρδιά τ’ ονείρου φλέγει, του σεβντά τη σαϊτιά … Έναν χρόνο γράφει η σβούρα, σβούρα γύρω απ’ τον καπνό παίρνειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Στυφακόνα | της Άννας Τακάκη Ηθογραφικό διήγημα Ίδια πως ήπεσε η Αντρονίκη από τον γκρεμό κι εσβολώθηκε, σαν ήμαθε πως ήκλεψε ο γιος τση την Περσεφόνη τη στυφακόνα. -Θωρείς άθρωπο στυφή, θωρείς φτεναχείλη, γύριζε οπίσω. Ο άθρωπος απού δε γελά τ’ αχείλη του γή το μάτι του άστονε, παιδί μου, γιατί θα σε σκοτεινιάζει. Εσύ Κωστή μου, κατσουλομάτη μου,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τρία ποιήματα | του Γιώργου Γωνιανάκη Το ύφος της αφέλειας και τα ωφέλιμα του Αν και είμαι ξεκάθαρος μπερδεύω συνέχεια την ποίηση με την πραγματικότητα. Ευλογημένη σύγχυση κι ωφέλιμη αφέλεια. Δεν κάνω πλάκα· σοβαρά μιλάω. Όταν βιώνεις τα ποιήματα οι στίχοι ανασαίνουν. Απολαμβάνω τον καφέ Χειμώνιασε – κι ο ελληνικός τραβιέται σκούρος βαρύς και μέτριος όπως ο χρόνος ακριβώς πουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
